Yine seni ve sensizliği anlatacağım birkaç cümleyle

Yine seni ve sensizliği anlatacağım birkaç cümleyle
Yine dünyamın nasıl karanlık olduğunu
Korkularımı, isteklerimi anlatacağım
Ve dünyamın sensiz nasıl çekilmez olduğunu
Yanımda sen olsan her günü aynı yaşasam sıkılmam
Şimdi her günüm farklı bir heyecan içinde
Ama hayır sen olmayınca heyecanında tadı kalmıyor
Gelsen diyorum yani sana kal desem
Düşünmeden hiçbir ihtimali sadece senle olmayı kitlesem

Yılların Ağır

Yılların ağır, sözlerin en yorgun olduğu anda
Umudun bittiği ve hayallerin tükendiği yaşlarda
Gözleri ıslatan, yüreği yaralayan yaşlar arasında
Son ışık, son rüya, son sevinçsin SEN..!
Herkesten bıktığım ve herkesi yitirdiğimde
Bomboş bir dünya da, bomboş bir yolda yalnız kaldığımda
Son şişem ve son sigaramda
Yalnızlığımı yıkan, sen hayal, sen rüyasın
Bıkkınlığımın kalbimi en kararttığı zamanda
Üzerime en hırçın yağan yağmurda

Yanlızlık

YALNIZLIK
Yalnızlık…
Yine damarlarımda kanım yerine dolanıyor
Zaman durdu yine ve gözyaşlarım sıcak
Pencerem de yağmur damlalarının süzülüşü
Bu bedenimin daha fazlasını taşımaya gücü var mı?
Daha ne kadar devam edebilirim nefes almaya böyle tek başıma
Bilmiyorum direncimin tükenmesine kaç damla kaldı
Ve ben daha ne kadar saklayabilirim ruhumun yaşını
Sahte gülüşlerimden gerildi yüzüm, kırıştı tenim

Olmamalıydı belki de

Olmamalıydı belki de, bu kalp hiç düşmemeliydi ellerine
Gözlerim görmemeliydi gözlerini, sevmemeliydi yürek seni
Ya da hiç gelmemeliydi ayrılık vakti
Bu beden son nefesini ellerinde vermeliydi…
Gözler hasretse gözlerine, görürüm seni her düşte
Kulak hasretse sesine- ararım her bestede
Sözler hasretse eğer ismine, yazarım seni tüm şiirlere
Sen hiç gündüzü olmayan tükenmez gecelerimde

Kimseye söylemediğimi duyan bir bilinmezliksin

Kimseye söylemediğimi duyan bir bilinmezliksin
Kimsenin bilmediği ama herkesi bilen
Adımlarım emin ve yerinde bilincin
Herkes sen , sen hiç kimsesin
Bazen bir yağmur kadar hırçın
Ya da bir kar tanesi kadar masum
Yahut bir yavru kedi kadar uysal ruh halin
Aslında herkes sen, sen hiç kimsesin
Yürüdüğüm yollarda ki kuru yapraklar kadar yalnız

Hüzün sokağındayım her gün tek adresim burası

Hüzün sokağındayım her gün tek adresim burası
Gidemem başka bir yere kapatmışlar tüm kapıları
Bir meçhuliyet bu sokak ne sonu var ne başı
Acı çeker kalp her gün, dediler ki yok ilacı
Üzdük istemeden evrendeki her canlıyı
Zarar verdik bilmeden çoğu insanın kalbi kırıldı

Ben seni sonsuzlukta sevdim

Ben seni sonsuzlukta sevdim
Sonsuzluğu seninle benimsedim
Sonsuzluk seninle anlamlanıyordu belleğimde
Sen sonsuzlukla tanımlanıyordun
Ben seni ölene dek sevmedim
Çünkü sen öldükten sonrada içimde olacaktın

Güneşin nabzı hızlanmaktaydı ayın tersine

Güneşin nabzı hızlanmaktaydı ayın tersine
bir devrim
kayıp düştü
kırık çıplak hayal
alev almadan yere, ıslaktı