Yine seni ve sensizliği anlatacağım birkaç cümleyle
Yine dünyamın nasıl karanlık olduğunu
Korkularımı, isteklerimi anlatacağım
Ve dünyamın sensiz nasıl çekilmez olduğunu
Yanımda sen olsan her günü aynı yaşasam sıkılmam
Şimdi her günüm farklı bir heyecan içinde
Ama hayır sen olmayınca heyecanında tadı kalmıyor
Gelsen diyorum yani sana kal desem
Düşünmeden hiçbir ihtimali sadece senle olmayı kitlesem

Ve sonra ellerinden tutup gözlerine deysem
Ama olmuyor birtanem yapamıyorum
Çünkü en az gitmen kadar kalmandan da korkuyorum
Gidersen nefes alamayacağım bir daha
Bu kalp dayanamayacak tekrar yokluğuna
Ölücem günden güne her gün bir daha ve bir daha
Kalsan ürkeceğim dokunmaktan, sarılmaktan
Çekeceğim kendimi sana bağlanmaktan
Ve yanımda olmana rağmen dokunamamaktan
Kanım çekilecek sonra
Ölücem günden güne her gün bir daha ve bir daha
Şimdi karar veremiyorum bir türlü
Hayatımda olduğun sürece bana yaşamak yok her türlü
Olsan da öleceğim olmasan da
Bağlansam da biteceğim, bağlanmasam da
Hoş! Zaten çoktan bağlandım ama
En azından zincirli şuan içimde hakimiyeti zorda olsa
Ve yine olmayacaksın biliyorum
Yani ben ürktükçe kal desem de olmayacaksın
Ve şimdi git desem sana biliyorum
Öleceğim günden güne her gün bir daha ve bir daha
Yani yine her şiirde seni ve sensizliği anlatacağım
Yani şiirlerimin teması hiç değişmeyecek
Sen olsan da olmasan da
Yani öleceğim günden güne her gün bir daha ve bir daha…

Yılların ağır, sözlerin en yorgun olduğu anda
Umudun bittiği ve hayallerin tükendiği yaşlarda
Gözleri ıslatan, yüreği yaralayan yaşlar arasında
Son ışık, son rüya, son sevinçsin SEN..!
Herkesten bıktığım ve herkesi yitirdiğimde
Bomboş bir dünya da, bomboş bir yolda yalnız kaldığımda
Son şişem ve son sigaramda
Yalnızlığımı yıkan, sen hayal, sen rüyasın
Bıkkınlığımın kalbimi en kararttığı zamanda
Üzerime en hırçın yağan yağmurda

Kasvetimi arttıran en şiddetli fırtınada
Son umut, son şemsiye, son barınağımsın sen
Yüreğin kutuplarda mahkûm olduğu yıllarda
Sözlerim ve hislerim en çok üşüdüğünde
Dostluğumu en samimi kıldığım buzlar arasında
Son ateş, son duygu, son sıcaklıksın sen..
Kalbin geçirdiği en şiddetli kazada
Derinlerde açılan en büyük yarada
Yürekteki büyük harabe, büyük yıkıntılarda
Son hastane, son ameliyat, son merhemsin sen…
Ve sen en masum yağmur
En parlak ışık, en büyük umut
En güzel hayal, en gerçek rüya
Sen en son ve en anlamlı sözlerimsin…

YALNIZLIK

Yalnızlık…
Yine damarlarımda kanım yerine dolanıyor
Zaman durdu yine ve gözyaşlarım sıcak
Pencerem de yağmur damlalarının süzülüşü
Bu bedenimin daha fazlasını taşımaya gücü var mı?
Daha ne kadar devam edebilirim nefes almaya böyle tek başıma
Bilmiyorum direncimin tükenmesine kaç damla kaldı
Ve ben daha ne kadar saklayabilirim ruhumun yaşını
Sahte gülüşlerimden gerildi yüzüm, kırıştı tenim

Ne ruhum adı temiz, ne de dünya güzeliyim
Işığa kör olan bu gözlere kinim
Konuşmaya dahi mecalim yok
Sözlerim isyanda ve dizelerim dayanıksız
Ne zaman alsam kalemi elime
Umutsuzluk dökülüyor içimden, karamsarlık süzülüyor damla damla
Yalnızlık…
Yine acımasız yıllarla ittifak içinde
Ruhuma karşı büyüttüğü kini var temelinde
eee
Her sevincin ardında ve beslenen her ümit tükenişinde
En sağlam temeller yalnızlık üzerine
Kimsesizlik ağır ve zor, dayanıksızlık birde
Hiç kimsenin elleri sıcak değil sanırım
Ya da ellerimi tutmadıklarından hissedemedim kaç derece
Kendi içime sinip çekildim bir köşeye
Yine halimden sadece yalnızlık anlıyor
Neler hissettiğimin ayrımında bir tek o var
Ve haykırışlarımı yine sadece o duyuyor
Kanayan milyonlarca yaramı bir tek yalnızlık sarıyor..
Beni en iyi o tanıyor o anlıyor…

Olmamalıydı belki de, bu kalp hiç düşmemeliydi ellerine
Gözlerim görmemeliydi gözlerini, sevmemeliydi yürek seni
Ya da hiç gelmemeliydi ayrılık vakti
Bu beden son nefesini ellerinde vermeliydi…
Gözler hasretse gözlerine, görürüm seni her düşte
Kulak hasretse sesine- ararım her bestede
Sözler hasretse eğer ismine, yazarım seni tüm şiirlere
Sen hiç gündüzü olmayan tükenmez gecelerimde

Bilmediğim, tanımadığım bu sarhoş kızın kalbinde
Hiç azalmayan günden güne artan sevginle
Yaşanılan günlerin en güzellerinden öte, hep en üstlerde
Olmamalıydı beklide, hiç sevmemeliydi de.
Olmamalıydı beklide, bu kalp hiç düşmemeliydi ellerine
Gözlerim görmemeliydi gözlerini, sevmemeliydi yürek seni
Ya da hiç gelmemeliydi ayrılık vakti
Bu beden son nefesini ellerinde vermeliydi…

Kimseye söylemediğimi duyan bir bilinmezliksin
Kimsenin bilmediği ama herkesi bilen
Adımlarım emin ve yerinde bilincin
Herkes sen , sen hiç kimsesin
Bazen bir yağmur kadar hırçın
Ya da bir kar tanesi kadar masum
Yahut bir yavru kedi kadar uysal ruh halin
Aslında herkes sen, sen hiç kimsesin
Yürüdüğüm yollarda ki kuru yapraklar kadar yalnız

Ama tüm seslerin birbirine karıştığı gibi kalabalık yüreğin
Hiç kimseyi önemsemeyen ama herkesi benimseyen
Aslında herkes sen, sen hiç kimsesin
Kimi zaman tek kişilik bir sır
Kimi zaman en ortada tek ve barizsin
Kimselerin çözemediği gibi
Aslında herkes sen, sen hiç kimsesin
Gözlerimin her yerde gördüğü ama ulaşamadığı
Kulaklarımın her an duyduğu ama algılayamadığı
Ellerimin sürekli uzandığı ama dokunamadığı
Aslında herkes sen, sen hiç kimsesin
Sen hem tek hem de her şeysin..
Herkesin bildiği yalan fakat vazgeçilemeyensin
Gizlisi olmayan, hakkında hiç bir şey bilinemeyen
Aslında herkes sen, sen hiç kimsesin
Bazen ölüm bazen yaşam
Bazen nefes bazen kalp atışı
Hem umutla doğan ışık hem dünyanın kararışı
Aslında her şey sen, sen hiç kimsesin…

insanı cezbeden gerçek
şimdi nerde ağlamaktasın
şafak vakti rüzgarın sessiz kimliğinde